Ziemie Tarasowe

Brawzbedr

Samotny, ogromny, uparty, zrzędliwy

HP 24; Pancerz 3 (gruba skóra, kościste guzy)
Obrażenia pazury rozdzierające drzewa d10+7 z utrudnieniem (zasięg, blisko, odrzucający, krwawy, 1 przebijający)
Cechy szczególne słaby wzrok i słuch; doskonały węch
Instynkt: przesadnie reagować

• Czegoś w ogóle nie zauważyć
• Rwać drzewa, jak dziecko rwie trawę
• Zdzielić łapą coś, co go drażni
• Miotać się we wściekłości (+obszar), a potem się zmęczyć

Pomyśl o czymś jak borsuk albo leniwiec, ale wielkim jak dom: 6 m długości, 2,7 m w kłębie, przednie łapy długie na prawie 3,5 m, licząc te podobne do łopat pazury. Przeważnie po prostu człapią po Ziemiach Tarasowych, szukając ulubionych drzew do rozszarpania i przeżucia, czasem ogałacając całe zbocza. Niemal wszystko omija je szerokim łukiem, jeśli tylko może. Nawet drapieżniki ze szczytu łańcucha pokarmowego, jak kleztigr, uważają, że nie warto się z nimi zadawać.

Można by pomyśleć, że łatwo je wypatrzyć i ominąć, i przeważnie tak jest. Ale czasem wychodzisz zza zakrętu albo na grzbiet zbocza, a tu jeden stoi, człapie sobie, przeżuwa kłodę albo ucina drzemkę, i lepiej spróbuj go obejść, tak cichutko.

Gouzadn

Samotny, magiczny, ostrożny, skradający się, zmiennokształtny

HP 16; Pancerz 4 (odporność), 0 przeciw pewnemu świętemu drewnu
Obrażenia kły i pazury d10 (ręka, chwytny), kopyta i poroże d10+2 (blisko, odrzucający), rozdzierająca siła d10+2 (ręka, odrzucający, krwawy)
Cechy szczególne ludzka mowa go dezorientuje i frustruje, nosiciel dziesiątek duchów zwierząt
Instynkt: widzieć w ludziach albo zagrożenie, albo zdobycz

• Przybrać aspekt(y) jednego lub więcej zwierząt
• Zrobić coś niemożliwego dla człowieka, łatwego dla zwierzęcia
• Znieść straszliwą ranę bez mrugnięcia okiem, wylizać się po kilku dniach odpoczynku
• Poprosić zwierzęta lub duchy (nawet te milczące) o informacje lub przysługi

Gdy młody członek Ludu Wzgórz zdradza oznaki dotknięcia przez duchy, jego gromada powinna jak najszybciej odszukać rozmówcę duchów, który zostanie mentorem dziecka. Bez takiego przewodnictwa ci młodzi mogą porzucić swoje człowieczeństwo, zapomnieć języka i w końcu przywiązać duchy dziczy do własnego ciała.

Gouzadn stroni od ludzi, żyjąc wyłącznie w towarzystwie duchów. Gdy ludzie wkraczają na jego terytorium, raczej ucieknie i się ukryje, niż będzie walczyć. Agresywna lub nieostrożna drużyna może jednak odkryć, że jej członkowie znikają jeden po drugim w ciemności albo gdy się rozdzielą. A gdy tak się stanie, gouzadn może zasmakować w zabijaniu ludzi, może nawet w ich mięsie. Takie potwory nawiedzają opowieści i koszmary Ludu Wzgórz.

Gouzadn zdobywa duchy, wiążąc się ze zwierzęciem, a potem zjadając jego mięso w szczególnym, intuicyjnym rytuale. Błogosławiony albo ktoś inny, kto zna Mowę Duchów, może przemówić mu do rozsądku. Można go nawet na nowo nauczyć języka i przekonać, by uwolnił ciało od nadmiaru duchów.

Ale większość bardzo niechętnie się na to zgodzi; w najlepszym razie będą nalegać, by zatrzymać te duchy przy sobie w świętej sakiewce lub podobnym naczyniu.

Coś ciekawego: Opowieści mówią, że do uśmiercenia gouzadna używa się „świętego drewna”.

Może starszy z Ludu Wzgórz powie wam, jakiego konkretnie drewna użyć?

Coś przydatnego: By zabić tego gouzadna, będziesz potrzebować broni z… (rzuć Kością Losu)

Grochslon

Samotny, cierpliwy, skradający się

HP 12; Pancerz 0
Obrażenia zewnętrzne szczęki d10 (blisko, chwytny), wewnętrzne szczęki d10+2 (ręka, krwawy, 1 przebijający)
Cechy szczególne ślepy; wyczuwa zdobycz węchem, słuchem, drganiami
Instynkt: żerować na nieostrożnych, a potem uciec

• Czaić się niewidocznie w ciemnym, osłoniętym miejscu
• Skoczyć bez ostrzeżenia i zacisnąć szczęki
• Trzymać mocno zewnętrznymi szczękami, rozszarpując wewnętrznymi
• Przecisnąć się przez wąski otwór

Blade, bezokie stwory, które lęgną się w pozbawionych światła jeziorach pod Ziemiami Tarasowymi. Jak wielka, blada salamandra albo wąż z dwiema krótkimi, umięśnionymi nogami. Gdy rosną, pożywienia na dole zaczyna im brakować, więc wydostają się na powierzchnię. Przeważnie trzymają się wylotów jaskiń, ale czasem – czasem – nabierają dość śmiałości, by opuścić swoje osłonięte skalne nory, i znajdują inne miejsca, by się czaić, miejsca, gdzie nigdy byś się ich nie spodziewał.

Kleztigr

Samotny, duży, nieufny, skradający się, zwinny, potężny

HP 16; Pancerz 1 (refleks)
Obrażenia ogromne szablaste kły d10+3 z przewagą (ręka, chwytny, krwawy, 1 przebijający), pazury lub skok d10+1 z przewagą (blisko)
Instynkt: upolować porządny, sycący posiłek

• Iść za zdobyczą godzinami, nawet dniami
• Skoczyć na zdobycz z ukrycia (zasięg, odrzucający, chwytny)
• Zadać śmiertelną, krwawiącą ranę

Jak puma, ale dwa razy większy, z dwudziestocentymetrowymi kłami zwisającymi z pyska. Opowieści Ludu Wzgórz twierdzą, że dawniej były o wiele liczniejsze, a nawet były zwierzętami Władców Kamienia. Teraz są (na szczęście) rzadkie.

Coś ciekawego: Niektóre gromady Ludu Wzgórz „adoptują” kleztigra, składając mu ofiary z mięsa albo młodych kóz, owiec, a nawet koni. Kleztigr podąża za gromadą, chroniąc ją przed obcymi.

Coś przydatnego: Taki kleztigr nie skrzywdzi nikogo, kto nosi jakiś przedmiot lub strój charakterystyczny dla „jego” gromady (ale może oczekiwać prezentu).

Jaszczur plujący

Grupa, skradający się, zorganizowany

HP 6; Pancerz 2 (kamyczkowate łuski)
Obrażenia szczęki jak imadło d8 (ręka, chwytny, krwawy, 1 przebijający)
Cechy szczególne skóra kameleona, doskonale się wspinają
Instynkt: unieruchomić porządny posiłek, a potem rzucić się na niego chmarą

• Zastawić zasadzkę, w której mogą otoczyć zdobycz
• Splunąć kulą lepkiego śluzu wielkości głowy (niedaleko, chwytny, przeładowanie)
• Pognać znacznie szybciej, niż byś się spodziewał

Mniej więcej wielkości dużego wilka, ale niższe i bardziej przysadziste, z łapami rozstawionymi na boki jak u jaszczurek i wielką kryzą, która rozkłada się, gdy są przestraszone albo rzucają się na zdobycz. Upodobały sobie kaniony, wąwozy i punkty widokowe, gdzie mogą wygrzewać się w słońcu, a zarazem mają dobre miejsce do zasadzki na przechodniów.

Coś ciekawego: Ich śluz szybko przywiera do skały, unieruchamiając zdobycz. Nawet jeśli jej nie unieruchomi, przykleja się i ją spowalnia. Po kilku godzinach wysycha i zaczyna się łuszczyć.

Coś przydatnego: Mocne trunki (tak, na przykład whisky) szybko rozpuszczają śluz. Ponadto ich terytorium można rozpoznać po bladych, kredowych plamach, które śluz zostawia na kamieniu.